Larry Cool - Μανιφέστο Εξέγερσης
Διά του παρόντος καταργείται οριστικά ο προηγούμενος κόσμος. Ο παλαιός κόσμος, θαμμένος κάτω από τη σκόνη της πλήξης, είναι πλέον αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας.
Εμείς, οι άνθρωποι της νέας εποχής απεκδυόμεθα το παλιό μας δέρμα. Ολόγυμνοι κι ωραίοι ως όνειρα εαρινά, βαδίζουμε προς αυτό που δεν έχει φανερωθεί ακόμα.
Κυοφορούμε τους εαυτούς μας. Αυτό που θα γεννηθεί θα είναι εκπληκτικό!
Ταξιδεύουμε στο άπειρο διάστημα, μέσα στις ιριδίζουσες πομφόλυγες των συνειδήσεών μας. Πυρπολούμε τις γέφυρες “Παρελθόν” και “Μέλλον”. Δε μας τρομάζει το χάος κάτω απ’ τα πόδια μας, είμαστε οι μετέωροι άγγελοι του “Τώρα”.
Λέξεις μολότωφ σκάνε στα μυαλά και πυρπολούν συνειδήσεις. Προσοχή, τα πνεύματα είναι πιο εύφλεκτα απ’ τη βενζίνη.
Θρυμματίζουμε τη βιτρίνα του εγωισμού. Καίμε, καταστρέφουμε ό,τι φυλακίζει τις ψυχές μας.
Οι κραυγές από τα στόματά μας γίνονται γιγαντιαία κλαδιά. Δέστε! Τα παιδιά δένουν σχοινιά, κάνουν κούνια, γελούν και κρεμούν έναν χοντρό τραπεζίτη.
Πώς είναι δυνατόν η δικαιοσύνη να δικάσει την αθωότητα; Η αθωότητα από μόνη της καταδικάζει σε αχρηστία τη δικαιοσύνη.
Οι Νόμοι είναι φέρετρα, η Τάξη τα σταυρωμένα χέρια των νεκρών πάνω στο στήθος τους.
Δέστε! Τα δάχτυλά μας έγιναν φλόγες! Ψηλαφούν τα σκοτάδια.
Το μέλλον είναι άγραφο και σήμερα κρατάμε εμείς το στυλό.
Η επανάσταση είναι το κορίτσι μπροστά στα οδοφράγματα, ξαφνικά σκίζει το φόρεμά του, τα στήθη του γίνονται περιστέρια και πετούν. Στη θέα του αιδοίου του όλες οι εξουσίες ανατρέπονται.
Συμβουλή προς τους στενόμυαλους: πετάξτε τα μυαλά σας στα σκουπίδια, αφήστε κενό το κεφάλι σας να ’ρθουν τα χελιδόνια να φωλιάσουν, να ’ρθει επιτέλους η άνοιξη των αισθημάτων.
Για την αποκατάσταση τής αλήθειας: δεν είμαστε μέσα στον κόσμο, ακριβώς το αντίθετο, ο κόσμος είναι μέσα μας. Τώρα συμβαίνουν τα πάντα και τα πάντα συμβαίνουν εντός μας.
Με βογγητά, σκοτάδια, δάκρυα, κρότους, κραυγές, λάμψεις, κατασκευάζουμε τη γλώσσα στην οποία θα ακουστεί το πιο τρυφερό «σ’ αγαπώ».
Με τα κουρέλια των ουρλιαχτών μας, ο άνεμος ράβει το φόρεμα τής νέας εποχής.
Εσείς που έχετε τα χρήματα να φοβάστε, να φοβάστε όλο και πιο πολύ, γιατί ό,τι φοβάστε περισσότερο αναπότρεπτα θα συμβεί.
Φοβάστε, γιατί ποτέ δεν υπήρξατε, είστε ένα ανούσιο όνειρο. Μόλις ξυπνήσουμε θα διαλυθείτε σαν πρωινή ομίχλη. Η πραγματικότητα είναι αυτή που δε γεννήθηκε ακόμα.
Θα ’ρθει μια μέρα που θα κοιτάζουμε τα χαρτονομίσματα και δε θα θυμόμαστε σε τι μας χρησίμευαν.
Για να το ξεκαθαρίσουμε άπαξ διά παντός: η εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εμάς, εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς αυτήν. Η εξουσία ρουφάει την ουσία μας, λεηλατεί τη ζωή.
Δοκιμάστε το, πετυχαίνει! Εμφανίστε και εξαφανίστε τον κόσμο ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα.
Ζω ποιητικά σημαίνει: ανά πάσα στιγμή δημιουργώ και καταστρέφω κόσμους, η επανάσταση ή θα είναι ποιητική ή δε θα είναι καθόλου.
Δέστε! Μέσα απ’ τους καπνούς των δακρυγόνων και των πυρπολημένων κτιρίων, η σελήνη διαβαίνει ατάραχη. Αφουγκραστείτε! Μέσα απ’ τους κρότους και τα συνθήματα, μια απόκοσμη μελωδία ακούγεται.
Χρόνια κουκουλωμένος κάτω απ’ τις βρώμικες κουβέρτες της ανίας, δεν έβρισκα λόγο να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Ξαφνικά, θυμήθηκα ότι είχα να φτιάξω έναν ολόκληρο κόσμο και πετάχτηκα όρθιος.
Όποιος δεν κατανοεί τα παραπάνω, έχει σοβαρό πρόβλημα. Είναι νεκρός και φαντάζεται ότι ζει!
Εμείς, οι άνθρωποι της νέας εποχής απεκδυόμεθα το παλιό μας δέρμα. Ολόγυμνοι κι ωραίοι ως όνειρα εαρινά, βαδίζουμε προς αυτό που δεν έχει φανερωθεί ακόμα.
Κυοφορούμε τους εαυτούς μας. Αυτό που θα γεννηθεί θα είναι εκπληκτικό!
Ταξιδεύουμε στο άπειρο διάστημα, μέσα στις ιριδίζουσες πομφόλυγες των συνειδήσεών μας. Πυρπολούμε τις γέφυρες “Παρελθόν” και “Μέλλον”. Δε μας τρομάζει το χάος κάτω απ’ τα πόδια μας, είμαστε οι μετέωροι άγγελοι του “Τώρα”.
Λέξεις μολότωφ σκάνε στα μυαλά και πυρπολούν συνειδήσεις. Προσοχή, τα πνεύματα είναι πιο εύφλεκτα απ’ τη βενζίνη.
Θρυμματίζουμε τη βιτρίνα του εγωισμού. Καίμε, καταστρέφουμε ό,τι φυλακίζει τις ψυχές μας.
Οι κραυγές από τα στόματά μας γίνονται γιγαντιαία κλαδιά. Δέστε! Τα παιδιά δένουν σχοινιά, κάνουν κούνια, γελούν και κρεμούν έναν χοντρό τραπεζίτη.
Πώς είναι δυνατόν η δικαιοσύνη να δικάσει την αθωότητα; Η αθωότητα από μόνη της καταδικάζει σε αχρηστία τη δικαιοσύνη.
Οι Νόμοι είναι φέρετρα, η Τάξη τα σταυρωμένα χέρια των νεκρών πάνω στο στήθος τους.
Δέστε! Τα δάχτυλά μας έγιναν φλόγες! Ψηλαφούν τα σκοτάδια.
Το μέλλον είναι άγραφο και σήμερα κρατάμε εμείς το στυλό.
Η επανάσταση είναι το κορίτσι μπροστά στα οδοφράγματα, ξαφνικά σκίζει το φόρεμά του, τα στήθη του γίνονται περιστέρια και πετούν. Στη θέα του αιδοίου του όλες οι εξουσίες ανατρέπονται.
Συμβουλή προς τους στενόμυαλους: πετάξτε τα μυαλά σας στα σκουπίδια, αφήστε κενό το κεφάλι σας να ’ρθουν τα χελιδόνια να φωλιάσουν, να ’ρθει επιτέλους η άνοιξη των αισθημάτων.
Για την αποκατάσταση τής αλήθειας: δεν είμαστε μέσα στον κόσμο, ακριβώς το αντίθετο, ο κόσμος είναι μέσα μας. Τώρα συμβαίνουν τα πάντα και τα πάντα συμβαίνουν εντός μας.
Με βογγητά, σκοτάδια, δάκρυα, κρότους, κραυγές, λάμψεις, κατασκευάζουμε τη γλώσσα στην οποία θα ακουστεί το πιο τρυφερό «σ’ αγαπώ».
Με τα κουρέλια των ουρλιαχτών μας, ο άνεμος ράβει το φόρεμα τής νέας εποχής.
Εσείς που έχετε τα χρήματα να φοβάστε, να φοβάστε όλο και πιο πολύ, γιατί ό,τι φοβάστε περισσότερο αναπότρεπτα θα συμβεί.
Φοβάστε, γιατί ποτέ δεν υπήρξατε, είστε ένα ανούσιο όνειρο. Μόλις ξυπνήσουμε θα διαλυθείτε σαν πρωινή ομίχλη. Η πραγματικότητα είναι αυτή που δε γεννήθηκε ακόμα.
Θα ’ρθει μια μέρα που θα κοιτάζουμε τα χαρτονομίσματα και δε θα θυμόμαστε σε τι μας χρησίμευαν.
Για να το ξεκαθαρίσουμε άπαξ διά παντός: η εξουσία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς εμάς, εμείς μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα χωρίς αυτήν. Η εξουσία ρουφάει την ουσία μας, λεηλατεί τη ζωή.
Δοκιμάστε το, πετυχαίνει! Εμφανίστε και εξαφανίστε τον κόσμο ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα.
Ζω ποιητικά σημαίνει: ανά πάσα στιγμή δημιουργώ και καταστρέφω κόσμους, η επανάσταση ή θα είναι ποιητική ή δε θα είναι καθόλου.
Δέστε! Μέσα απ’ τους καπνούς των δακρυγόνων και των πυρπολημένων κτιρίων, η σελήνη διαβαίνει ατάραχη. Αφουγκραστείτε! Μέσα απ’ τους κρότους και τα συνθήματα, μια απόκοσμη μελωδία ακούγεται.
Χρόνια κουκουλωμένος κάτω απ’ τις βρώμικες κουβέρτες της ανίας, δεν έβρισκα λόγο να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Ξαφνικά, θυμήθηκα ότι είχα να φτιάξω έναν ολόκληρο κόσμο και πετάχτηκα όρθιος.
Όποιος δεν κατανοεί τα παραπάνω, έχει σοβαρό πρόβλημα. Είναι νεκρός και φαντάζεται ότι ζει!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου