Fortune Cookies II

Διά του παρόντος καταργείται οριστικά ο προηγούμενος κόσμος. Ο παλαιός κόσμος, θαμμένος κάτω από τη σκόνη της πλήξης, είναι πλέον αντικείμενο αρχαιολογικής έρευνας. Εμείς, οι άνθρωποι της νέας εποχής απεκδυόμεθα το παλιό μας δέρμα. Ολόγυμνοι κι ωραίοι ως όνειρα εαρινά, βαδίζουμε προς αυτό που δεν έχει φανερωθεί ακόμα. Κυοφορούμε τους εαυτούς μας. Αυτό που θα γεννηθεί θα είναι εκπληκτικό! Ταξιδεύουμε στο άπειρο διάστημα, μέσα στις ιριδίζουσες πομφόλυγες των συνειδήσεών μας. Πυρπολούμε τις γέφυρες “Παρελθόν” και “Μέλλον”. Δε μας τρομάζει το χάος κάτω απ’ τα πόδια μας, είμαστε οι μετέωροι άγγελοι του “Τώρα”. Λέξεις μολότωφ σκάνε στα μυαλά και πυρπολούν συνειδήσεις. Προσοχή, τα πνεύματα είναι πιο εύφλεκτα απ’ τη βενζίνη. Θρυμματίζουμε τη βιτρίνα του εγωισμού. Καίμε, καταστρέφουμε ό,τι φυλακίζει τις ψυχές μας. Οι κραυγές από τα στόματά μας γίνονται γιγαντιαία κλαδιά. Δέστε! Τα παιδιά δένουν σχοινιά, κάνουν κούνια, γελούν και κρεμούν έναν χοντρό τραπεζίτη. Πώς είναι δυνατόν η δικαιοσύ...

Θα σου διηγηθώ μία ιστορία για έναν άνθρωπο που δε γνώρισα ποτέ. Μόνο άκουσα γι’ αυτόν. Βρήκα μια μέρα το ημερολόγιό του μέσα στο λεωφορείο πηγαίνοντας στη δουλειά μου κι άρχισα να το ξεφυλλίζω. Αυτόν δεν τον συνάντησα ποτέ ως τώρα για να του το δώσω, αλλά μίλησα με τους φίλους του κι έμαθα πολλά για τη ζωή του. [Η μοίρα δεν είναι το γυάλινο τούβλο του Cortazar. Είναι ένα μεγάλο μπουκάλι με τοιχώματα ελαστικά. Ποτέ δεν ξέρουμε αν είμαστε μέσα ή έξω απ’ αυτό. Πολλές φορές όταν νομίζουμε ότι είμαστε έξω, στην πραγματικότητα είμαστε μέσα. Μέσα ή έξω. Έξω και πάλι μέσα.] «Είμαι ένας άνθρωπος που έχει αλλάξει τη μοίρα του». Ο Χουάν Άλμπαρεθ Μέτα για χρόνια σκεφτόταν κάπως έτσι. Μερικές φορές η σκέψη αυτή εντείνονταν. Μια μέρα εκεί που περπατούσε ήρεμα, ένας εργάτης με φόρμα σκονισμένη και λερωμένη από τις μπογιές γύρισε και κάρφωσε το βλέμμα πάνω του. «Ήμουν κι εγώ σαν εσένα», του απάντησε ο Χουάν άμεσα, σχεδόν αυτόματα, μες το μυαλό του. Ο Χουάν ξεκίνησε τη ζωή του πεπεισμένος ότι ...

Οι ψυχολόγοι και όλο το σινάφι τους που ασχολείται με άρρωστες ψυχές είχαν καταφέρει σε κάτι παραπάνω από έναν αιώνα ματαιοδοξίας να αποκαλούνται επιστήμονες. Επί εκατό χρόνια πίστευαν πως μόνο έτσι θα αποκτούσαν την εξουσία που τους άρμοζε και ήταν τόσο μαλάκες που συνέχιζαν να πιστεύουν πως αυτό θα εκπληρωνόταν σαν αλλοτινή προφητεία σε μια μεταμοντέρνα αποκάλυψη τού τέλους της ιστορίας. Από τη στιγμή που όλοι οι άλλοι θα τους παραδέχονταν σαν «επιστήμονες» η ανθρώπινη ιστορία θα γύριζε σελίδα. Ίσως αυτό να ήταν αλήθεια αν τα κατάφερναν λίγο νωρίτερα, αλλά αυτοί εξακολουθούσαν να πιστεύουν σε μια τέτοια φαντασιακή ονείρωξη ακόμα κι όταν οι επιστήμονες είχαν ξεφτιλιστεί τόσο πολύ που συχνά έβλεπες σε τοίχους το κλασσικό πλέον σύνθημα “ρουφιάνοι επιστήμονες θα πεθάνετε”. Τόσο πολύ που όταν κάποιος πετύχαινε κάναν επιστήμονα στο δρόμο, φρόντιζε κι ας είχε κι άλλες δουλειές, πρώτα να τον φτύσει στα μούτρα και μετά να ξεράσει στα μούτρα του. Τα προηγούμενα χρόνια, οι ψυχολόγοι είχαν κατα...

 «Και το καλύτερο απ’ όλα είναι πως στα λέω όλα αυτά κι εσύ με γράφεις στο μουνί σου!» Η Σόνια έσκασε στα γέλια.  «Θες να σου πω τελικά για τον Τζόνσον;» Η Σόνια δεν ήθελε να ακούσει για κανέναν Τζόνσον το παραμικρό.  «Ο Τζόνσον ήταν στρατιώτης και συνάδελφος μου. Ήμασταν μαζί στο Στάλινγκραντ –ήμασταν Ρώσοι τότε– και ήμασταν αυτοί που θα γαμούσαν τους ναζιστές. Ξέραμε, εννοείται, πως θα κερδίζαμε τους μαλάκες, αλλά δεν ξέραμε ποιος θα μείνει ζωντανός. Δεν ξέραμε ποιος θα σκοτωθεί από μας, αν και για μένα ο πόλεμος είχε άπειρες ζωές –ούτε μπομπάκια, ούτε μυστικοί κωδικοί, όπως παλιά. »Οπότε περνάω πίστα και είμαστε όλοι μαζί, καμιά πέντε-έξι Ρώσοι τους οποίους δεν ήξερα προσωπικά, αλλά μου έφτανε να ξέρω πως ήταν δικοί μου. Γιατί άμα τους σκότωνα θα με ξαναπήγαινε στην αρχή της πίστας. Είμαστε, λοιπόν, όλοι μαζί μέσα σε ένα γιαπί και δεν ξέραμε από πού μας πυροβολούνε οι ναζιστές. Εγώ με τη μέθοδο της κότας την πρώτη φορά που βρέθηκα εκεί μέσα περίμενα να σκοτωθούν π...

Το γραφείο μου κοιτάζει τον τοίχο, το ανυπόφορο αποτέλεσμα της πιο βλακώδους συμβουλής που έχω ακολουθήσει. Θα με βοηθούσε υποτίθεται να συγκεντρώνομαι καλύτερα, όμως το μόνο που πετυχαίνει είναι να χρειάζομαι όλο το εικοσιτετράωρο τη λάμπα αναμμένη, αφού έχω το παράθυρο στην πλάτη μου και η σκιά μου πέφτει στα χαρτιά. Άει σιχτίρ πια! Έσβησα τη λάμπα και σηκώθηκα. Αισθανόμουν το κορμί μου, το μυαλό μου, την ψυχή μου, μουδιασμένα. Κάτι έπρεπε να κάνω. Κάτι. Πήγα και κατούρησα. Ένα μακρό, πλούσιο, απολαυστικό κατούρημα –μα πού χωρούσε τόσο υγρό; Από την τουαλέτα στο μπαλκόνι. Στην απέναντι πολυκατοικία μένει ένας μπάτσος με τη γυναίκα του. Φάτσα-κάρτα έχω το καθιστικό και το σαλόνι τους. Η κουρτίνα στο σαλόνι είναι μισάνοιχτη και φαίνεται ο μπάτσος να κάθεται όλο το απόγευμα στον καναπέ και να βλέπει τηλεόραση. Δίπλα του φορτωμένα τασάκια, ποτήρι τού φραπέ, κουτιά μπύρας. Στην κουζίνα οι πόρτες είναι εντελώς ανοιχτές. Η γυναίκα τού μπάτσου τριγυρίζει από το νεροχύτη στο ψυγείο, γύρω...

Το πρώτο διήγημα εξαφανίστηκε, το δεύτερο διήγημα εξαφανίστηκε. Το τρίτο διήγημα θα προσπαθήσει να γραφεί. Κανείς δε θυμάται τι πραγματευόταν το πρώτο διήγημα γιατί κανείς δεν πρόλαβε να το διαβάσει, το δεύτερο πάντως είχε τίτλο εσύ φταις και το είχαν διαβάσει δύο αναγνώστες πριν την άθελη εξαφάνισή του. Ο τίτλος του τρίτου διηγήματος είναι “Εσύ δε φταις” και ξεκινά κάπως έτσι. Ήταν αργά το βράδυ, γύρω στις 2.30. Όλοι κοιμόταν στην πόλη εκτός απο τον κινέζο που φωνάζει κάθε βράδυ μιλώντας κινέζικα στον τηλεφωνικό θάλαμο που βρίσκεται απέναντι από το σπίτι. Κάθε βράδυ τα ίδια, μετά τα μεσάνυχτα αρχίζει και ωρύεται κυριολεκτικά στο θάλαμο μέχρι τα ξημερώματα. Μήπως φταίει ο κινέζος; Φυσικά και δε φταίει ο κινέζος, μήπως φταίω εγώ που κοντεύω τα 40 και έχω γίνει σαν τη γεροντοκόρη που της φταίνε όλα; Φυσικά δε φταίω εγώ γιατί πάντα έτσι ήμουν ιδιότροπος και παράξενος, χωρίς λόγο, χωρίς να συμβαίνει κάτι σοβαρό. Μάλλον θα πάω να κοιμηθώ. Ίσως αύριο να ανακαλύψω ποιος φταίει, ποιος να φτα...

- 1- Οι θεωρίες τού Γιουνγκ περί συγχρονικότητας και όλων των υποστηρικτών του, θα έβρισκαν πλήρη δικαίωση εκείνο το πρωινό. Αργοπορημένη όπως πάντα και με μια νάιλον σακούλα στο χέρι που επιδείκνυε ένα τεράστιο, κατακίτρινο καρβέλι ψωμί κατέφθασα αγκομαχώντας στη δουλειά μου στις εννέα και δεκαεννέα πρώτα λεπτά. Περίμενα ότι θα είναι ένα ακόμη σιχαμερό, βαρετό μέχρι θανάτου, οχτάωρο και ξεκλείδωσα την πόρτα βλαστημώντας. «Ελευθερία!», ήθελα να κραυγάσω, «ζήτω η ελευθερία» αλλά το κατέπνιξα καθώς θα ήταν ανεπίκαιρο και άστοχο. Άνοιξα όλα τα φώτα, επιθεώρησα το χώρο με μια γρήγορη ματιά όπως είχα τη συνήθεια να κάνω, ελπίζοντας να έχουν μπει κλέφτες και να τον έχουν αδειάσει από υπολογιστές, φαξ και κάθε είδους συνήγορο του διαβόλου. Επί ματαίω, τα πάντα βρίσκονταν στη θέση τους. «Ανατριχιαστικό!», είπα από μέσα μου. «Πότε θα έρθει επιτέλους η μέρα που θα δω αυτό το χώρο γυαλιά καρφιά», σκέφτηκα και κάθισα βαριά μπροστά στον υπολογιστή μου έτοιμη να ανοίξω το yahoo. Συνήθως, ανοίγω...

Σκηνικό:  Η γυναίκα, ακουμπισμένη στα κάγκελα τού μπαλκονιού, ατενίζει το αυγουστιάτικο φεγγάρι. Η πολύωρη μυσταγωγία μεταξύ Σελήνης-Γυναίκας, διακόπτεται από τον σύζυγο της. Εκείνος: Τι κάνεις μάτια μου, έξω στο Σεληνόφως; Εκείνη: Καταγράφω τις ταλαντώσεις Φωτός και Σκότους. Εκείνος: Ο λόγος; Εκείνη: Τα πρόσωπα που περιδιαβαίνουν τη ζωή μας. Εκείνος: Δεν καταλαβαίνω Εκείνη: Κάποια διαγράφουν ελλειπτική τροχιά και ενσωματώνονται στην αθέατη πλευρά της Σελήνης. Εκείνος: Τι θέλεις να πεις; Για ποια άτομα μιλάς; Εκείνη: Γι’ αυτά που η αύρα τους δημιουργεί χαλαζόπτωση στο κοινό μας μονοπάτι. Εκείνος: Μάλιστα… Εκείνη: Τα υπόλοιπα αγάπη μου χωρίζονται στα συνηρημένα και στα ξάστερα. Εκείνος: Περίεργα μιλάς. Εκείνη: Ξάστερα είναι αυτά των οποίων το καθρέφτισμα παραμένει καθαρό. Αυτά βρίσκονται στην ορατή πλευρά της. Συνηρημένα είναι αυτά που καρκινοβατούν πάνω στο σχοινί. Στην τελευταία κατηγορία ανήκουν τα περισσότερα πρόσωπα. Ανάλογα με τα πρόσημα που συγκεντρώνουν στις συν...

Για τον Βασίλη/Διόνυσο Το Σκηνικό Ένα μεγάλο, μακρόστενο δωμάτιο, ένα δρύινο τραπέζι -που καταλαμβάνει σχεδόν το ένα τρίτο του χώρου- με οκτώ καρέκλες στη μία άκρη. Ένα μικρό κομμάτι του δωματίου, η κουζίνα, χωρίζεται από το υπόλοιπο με μια καμάρα  και πάγκο που φτάνει περίπου ως το μέσο της καμάρας. Η κουζίνα δεν φαίνεται ολόκληρη από τη σκηνή. Αντίθετα η τραπεζαρία, το υπόλοιπο του χώρου, είναι σε πρώτο πλάνο. Δύο εισόδοι, περίπου στο μέσο του δωματίου, η μία απέναντι από την άλλη. Δεξιά, όπως κοιτάμε την τραπεζαρία, η είσοδος, αριστερά το κελάρι και τα υπνοδωμάτια. Τα Πρόσωπα Διόνυσος, ο οικοδεσπότης Αλκιβιάδης, γυναίκα μεταμφιεσμένη σε άντρα Σωκράτης Διοτίμα Αριστοφάνης Στυμφαλίδα όρνιθα Κόζιμα Άδης Αλλήθωρος σκύλος Κέρβερος (γυναίκα μεταμφιεσμένη σε σκύλο) Τραγογένης Κλάους Δούλος Πασίχρηστος Γκοντό ... και οι γάτοι ... (άνθρωποι μεταμφιεσμένοι σε γάτους) Χανς, Μπουκόβσκι, Μπιλ Κλίντον που αρχικά κάθονται πίσω από τον Διόνυσο και τον Αλκιβιάδη αργότερα αλλ...