Μηνάς Ν. Μηλιαράς - Τρεις και η καλή μου ώρα
Το κεφάλι μου είναι τρίγωνο και οι γωνίες του αιχμηρές.
Αυτός είναι άλλωστε και ο μόνος λόγος που προσέχω όταν σκέφτομαι. Αντίθετα, όταν κοιμάμαι, δεν μπορώ να με προσέχω. Έτσι εγκατέστησα το σύστημα αυτό με την κάμερα, για να με προστατεύει ο υπολογιστής μου.
Από τότε που το έστησα κοιμάμαι ήσυχος δίνοντας τέλος στους ονειρικούς αυτοτραυματισμούς. Ακόμα και οι εφιάλτες μου, που τώρα πια είναι σπάνιοι, αποδείχθηκαν αναίμακτοι. Επιτέλους αισθάνομαι ασφαλής.
Ο υπολογιστής με παρατηρεί κάθε νύχτα. Αν κινηθώ προς μια κατεύθυνση με πιθανότητα να τραυματιστώ, διοχετεύει μια ελαφριά ηλεκτρική εκκένωση στο σώμα μου που με παραλύει στιγμιαία και διακόπτει τη λανθασμένη μου κίνηση. Είναι δε, τόσο χαμηλής τάσεως που δε με ξυπνάει καν.
Μερικά πρωϊνά μονάχα τυχαίνει να νοιώθω υπερβολικά κουρασμένος. Ανατρέχω στα αρχεία του συστήματος και ανακαλύπτω πως ο ύπνος μου υπήρξε εξαιρετικά ανήσυχος, ίσως λόγω του βραδινού δείπνου. Χαμογελώ, διότι θυμάμαι πως μετά το στιφάδο πάντοτε ξυπνούσα γεμάτος αίματα. Αυτό συνέβαινε βεβαίως πριν εγκαταστήσω το εκπληκτικό νέο μου σύστημα.
Τις τελευταίες ημέρες, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να εφαρμόσω την υπέροχη αυτή μηχανή και τις ώρες που είμαι ξύπνιος. Σε κάθε μου σκέψη που ενέχει την πιθανότητα αυτοτραυματισμού, δέχομαι πλέον ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ που με ρίχνει αναίσθητο. Υποσυνείδητα πλέον, απωθώ τις επικίνδυνες σκέψεις πριν καν ολοκληρωθούν.
Αφού το εφήρμοσα για κάποιο διάστημα, συνειδητοποίησα πως σπαταλώ περισσότερες ώρες της ημέρας αναίσθητος σε διαδρόμους και πεζοδρόμια, παρά σε εγρήγορση. Γυρίζω σπίτι με ένα μυαλό άδειο, φορώντας κακοποιημένα ρούχα. Αποφάσισα να κοιμάμαι διαρκώς. Άλλωστε μόνο στον ονειρικό κόσμο μπορώ να σκέπτομαι άφοβα, αρκεί βέβαια να μην κινούμαι και δίνω στόχο στη μηχανή. Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα, αφού θέλω να ζήσω ελεύθερος.
Κι έτσι ξεκινώ την ζωή μου από την αρχή.
Το κεφάλι μου είναι ολοστρόγγυλο, δεν υπάρχει απολύτως καμία προεξοχή.
Είναι δε τόσο τέλεια ζυγισμένο, που κατρακυλά αέναα όταν αφήνω ελεύθερη τη φαντασία μου - αν δεν προσέξω μπορεί να χαθώ δια παντός. Πρέπει λοιπόν να φαντάζομαι προ-σε-κτι-κά.
Αλλά τις ώρες του ύπνου, χαλαρώνω επικίνδυνα κι εκείνο γλιστρά, πέφτει στο πάτωμα και κυλάει ως την προνοητικά κλειδωμένη πόρτα. Ξυπνώ με πόνους, αναζητώντας το κεφάλι μου. Γι’ αυτόν τον λόγο, εγκατέστησα ένα σύστημα με κάμερες, να με επιτηρεί τις ώρες τού άστατου ύπνου.
Με τη νέα αυτή αναβαθμισμένη μηχανή, μόλις το κεφάλι μου αρχίσει να κατρακυλά, μια ρακέτα του σκουός με ενσωματωμένο σερβομηχανισμό το χτυπά και το επιστρέφει πίσω στον σβέρκο μου. Αλλόφρονες αλγόριθμοι καθιστούν το σύστημα εξαιρετικά ακριβές. Με αυτό τον τρόπο, κοιμάμαι επιτέλους ασφαλής. Με λίγους πόνους και μώλωπες ενίοτε, αλλά ασφαλής από κάτι χειρότερο, όπως το να χάσω για πάντα το μυαλό μου από ένα όνειρο.
Σκέφτομαι να εφαρμόσω το σύστημα και τις ώρες που είμαι ξύπνιος. Μετά από μια σειρά δοκιμών, καταλήγω πως μια χαοτική ακολουθία από αστάθμητους παράγοντες, όπως καιρικά φαινόμενα και άλλες παθήσεις της γης, ακυρώνουν, εν τέλει, την ακρίβεια της μηχανής μου.
Αυτό είναι ένα πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό.
Κι έτσι ξεκινώ τη ζωή μου από την αρχή.
Το κεφάλι μου έχει ακαθόριστο σχήμα.
Βρίσκεται μονίμως απόλυτα προστατευμένο σε μια γυάλα με σκέψεις - έτσι το σχήμα του δεν έχει απολύτως καμία σημασία, άλλωστε το πιο πιθανό είναι πως αλλάζει διαρκώς, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι.
Μόλις γυρίζω σπίτι τού αφηγούμε όσα έζησα. Του λέω για όσα με κάνουν περήφανο και αφορούν ανθρώπους που αγαπώ. Του μιλάω για οτιδήποτε, όσο μικρό ή ασήμαντο κι αν φαίνεται. Ακόμα και γι’ αυτά τα ανόητα που με πονάνε.
Εκείνο ανταποδίδοντας γεννά υπέροχα όνειρα. Τα χαρίζει χωρίς καν να πρέπει να με παίρνει ο ύπνος. Κι εφόσον πλέον δεν κοιμάμαι ποτέ, δεν έχω ανάγκη και από συστήματα να με επιτηρούν.
Κι αν κάποτε το ακέφαλο σώμα μου χαθεί για πάντα στο δρόμο για το σπίτι, η γυάλα θα βρίσκεται πάντα εκεί. Το κεφάλι μου, αιώνια ελεύθερο από σώμα και χρόνο, θα περιμένει τον επόμενο αλλόκοτο επισκέπτη, για να του διηγηθεί όλα μου τα όνειρα.
Αυτός είναι άλλωστε και ο μόνος λόγος που προσέχω όταν σκέφτομαι. Αντίθετα, όταν κοιμάμαι, δεν μπορώ να με προσέχω. Έτσι εγκατέστησα το σύστημα αυτό με την κάμερα, για να με προστατεύει ο υπολογιστής μου.
Από τότε που το έστησα κοιμάμαι ήσυχος δίνοντας τέλος στους ονειρικούς αυτοτραυματισμούς. Ακόμα και οι εφιάλτες μου, που τώρα πια είναι σπάνιοι, αποδείχθηκαν αναίμακτοι. Επιτέλους αισθάνομαι ασφαλής.
Ο υπολογιστής με παρατηρεί κάθε νύχτα. Αν κινηθώ προς μια κατεύθυνση με πιθανότητα να τραυματιστώ, διοχετεύει μια ελαφριά ηλεκτρική εκκένωση στο σώμα μου που με παραλύει στιγμιαία και διακόπτει τη λανθασμένη μου κίνηση. Είναι δε, τόσο χαμηλής τάσεως που δε με ξυπνάει καν.
Μερικά πρωϊνά μονάχα τυχαίνει να νοιώθω υπερβολικά κουρασμένος. Ανατρέχω στα αρχεία του συστήματος και ανακαλύπτω πως ο ύπνος μου υπήρξε εξαιρετικά ανήσυχος, ίσως λόγω του βραδινού δείπνου. Χαμογελώ, διότι θυμάμαι πως μετά το στιφάδο πάντοτε ξυπνούσα γεμάτος αίματα. Αυτό συνέβαινε βεβαίως πριν εγκαταστήσω το εκπληκτικό νέο μου σύστημα.
Τις τελευταίες ημέρες, σκέφτηκα πως θα μπορούσα να εφαρμόσω την υπέροχη αυτή μηχανή και τις ώρες που είμαι ξύπνιος. Σε κάθε μου σκέψη που ενέχει την πιθανότητα αυτοτραυματισμού, δέχομαι πλέον ένα ισχυρό ηλεκτροσόκ που με ρίχνει αναίσθητο. Υποσυνείδητα πλέον, απωθώ τις επικίνδυνες σκέψεις πριν καν ολοκληρωθούν.
Αφού το εφήρμοσα για κάποιο διάστημα, συνειδητοποίησα πως σπαταλώ περισσότερες ώρες της ημέρας αναίσθητος σε διαδρόμους και πεζοδρόμια, παρά σε εγρήγορση. Γυρίζω σπίτι με ένα μυαλό άδειο, φορώντας κακοποιημένα ρούχα. Αποφάσισα να κοιμάμαι διαρκώς. Άλλωστε μόνο στον ονειρικό κόσμο μπορώ να σκέπτομαι άφοβα, αρκεί βέβαια να μην κινούμαι και δίνω στόχο στη μηχανή. Αυτό όμως είναι ένα πρόβλημα, αφού θέλω να ζήσω ελεύθερος.
Κι έτσι ξεκινώ την ζωή μου από την αρχή.
Το κεφάλι μου είναι ολοστρόγγυλο, δεν υπάρχει απολύτως καμία προεξοχή.
Είναι δε τόσο τέλεια ζυγισμένο, που κατρακυλά αέναα όταν αφήνω ελεύθερη τη φαντασία μου - αν δεν προσέξω μπορεί να χαθώ δια παντός. Πρέπει λοιπόν να φαντάζομαι προ-σε-κτι-κά.
Αλλά τις ώρες του ύπνου, χαλαρώνω επικίνδυνα κι εκείνο γλιστρά, πέφτει στο πάτωμα και κυλάει ως την προνοητικά κλειδωμένη πόρτα. Ξυπνώ με πόνους, αναζητώντας το κεφάλι μου. Γι’ αυτόν τον λόγο, εγκατέστησα ένα σύστημα με κάμερες, να με επιτηρεί τις ώρες τού άστατου ύπνου.
Με τη νέα αυτή αναβαθμισμένη μηχανή, μόλις το κεφάλι μου αρχίσει να κατρακυλά, μια ρακέτα του σκουός με ενσωματωμένο σερβομηχανισμό το χτυπά και το επιστρέφει πίσω στον σβέρκο μου. Αλλόφρονες αλγόριθμοι καθιστούν το σύστημα εξαιρετικά ακριβές. Με αυτό τον τρόπο, κοιμάμαι επιτέλους ασφαλής. Με λίγους πόνους και μώλωπες ενίοτε, αλλά ασφαλής από κάτι χειρότερο, όπως το να χάσω για πάντα το μυαλό μου από ένα όνειρο.
Σκέφτομαι να εφαρμόσω το σύστημα και τις ώρες που είμαι ξύπνιος. Μετά από μια σειρά δοκιμών, καταλήγω πως μια χαοτική ακολουθία από αστάθμητους παράγοντες, όπως καιρικά φαινόμενα και άλλες παθήσεις της γης, ακυρώνουν, εν τέλει, την ακρίβεια της μηχανής μου.
Αυτό είναι ένα πρόβλημα και μάλιστα πολύ σοβαρό.
Κι έτσι ξεκινώ τη ζωή μου από την αρχή.
Το κεφάλι μου έχει ακαθόριστο σχήμα.
Βρίσκεται μονίμως απόλυτα προστατευμένο σε μια γυάλα με σκέψεις - έτσι το σχήμα του δεν έχει απολύτως καμία σημασία, άλλωστε το πιο πιθανό είναι πως αλλάζει διαρκώς, χωρίς να το αντιλαμβάνομαι.
Μόλις γυρίζω σπίτι τού αφηγούμε όσα έζησα. Του λέω για όσα με κάνουν περήφανο και αφορούν ανθρώπους που αγαπώ. Του μιλάω για οτιδήποτε, όσο μικρό ή ασήμαντο κι αν φαίνεται. Ακόμα και γι’ αυτά τα ανόητα που με πονάνε.
Εκείνο ανταποδίδοντας γεννά υπέροχα όνειρα. Τα χαρίζει χωρίς καν να πρέπει να με παίρνει ο ύπνος. Κι εφόσον πλέον δεν κοιμάμαι ποτέ, δεν έχω ανάγκη και από συστήματα να με επιτηρούν.
Κι αν κάποτε το ακέφαλο σώμα μου χαθεί για πάντα στο δρόμο για το σπίτι, η γυάλα θα βρίσκεται πάντα εκεί. Το κεφάλι μου, αιώνια ελεύθερο από σώμα και χρόνο, θα περιμένει τον επόμενο αλλόκοτο επισκέπτη, για να του διηγηθεί όλα μου τα όνειρα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου