Νίκος Κιαχίδης - Το πουλημένο παιχνίδι της ποίησης δεν έχει τελειώσει ακόμα…

Η πρώτη αληθινή πορδή του ’ρθε στον προθάλαμο του ραδιοφωνικού σταθμού καθώς φυλλομετρούσε την ποιητική του συλλογή, ένα τόσο δα βιβλιαράκι με κάτι λυρικές του κλανιές τυπωμένες. Κοίταξε τριγύρω κι αφού βεβαιώθηκε ότι κανείς δεν ερχόταν έκλασε. Ήταν μια σχεδόν λακωνική κλανιά, μετρημένη όπως και το ύφος του, πράγμα που τον έκανε να σκεφτεί σοβαρά πόσο αδιαχώριστη είναι η ζωή με το έργο ενός πραγματικά μεγάλου ποιητή. Και η μυρωδιά έμοιαζε σωστή: ψοφίμι που σήπεται κάτω από τον σεπτεμβριάτικο ήλιο –συνεχάρη νοερά τον εαυτό του. Μετά από λίγο η πόρτα άνοιξε και τον κάλεσαν μέσα. Του ’δειξαν και κάθισε, έφτασε και το μικρόφωνο. Η μουσική κόπηκε κάπως απότομα κι έπεσε το σήμα του σταθμού, κάτι ξετρελαμένα τσέλα βασάνιζαν μια ένρινη φωνή ομοφυλόφιλου: Ράδιο Ηχόχρωμα –ο πολιτισμός στα ερτζιανά. Βρισκόταν εκεί για να διαβάσει αποσπάσματα από το έργο του και να μιλήσει λιγουλάκι για τον εαυτό του, στα πλαίσια μιας σειρά εκπομπών που διοργάνωνε ο 94,2 και το Υπουργείο Πολιτισμού. Ο τίτλος ήταν «γνωριμία των συγγραφέων με το κοινό» ή κάτι τέτοιο. Το σήμα τελείωσε κι ένα κόκκινο λαμπάκι άναψε πάνω από την πόρτα –ξαφνικά του ’ρθε να κλάσει. Η εκφωνήτρια ένευσε προς το μέρος του. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλασε αθόρυβα κι άρχισε να διαβάζει:

Ο θάνατος απαγορεύει τη διέλευση δια των γραμμών
ή την κατάποση
την χειραψία
με γυμνές ηλεκτροφόρες γνωριμίες

εικονίζεται δε ως κρανίο
πάνω από οστών επίφοβη διασταύρωση
το παρωνύμιο Κίνδυνος.

Κρανίο και οστά.
Κίνδυνος-Θάνατος.

Η ζωή.
Εικάζεται ότι προηγείται του θανάτου
ανεπιβεβαίωτα.

Μπήκε μια μαλακισμένη μουσική δωματίου και ξαναέκλασε. Ήταν μια παρατεταμένη κλανιά αλλά ευτυχώς δεν βρομούσε πολύ. Η κοπέλα που δεν έδειχνε να αντιλήφθηκε το παραμικρό, άρχισε να λεει τις πίπες της στο μικρόφωνο –κάτι για την ποίηση και το θάνατο…την ποίηση του θανάτου…ποιος διάολος νοιάζεται. Αυτός ήθελε πάλι να κλάσει, ήθελε να κλάσει –Ω, ΠΟΣΟ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΚΛΑΣΕΙ! Κι αυτή θα ’ταν δυνατή, θα διέτρεχε τα ερτζιανά σαν ωστικό κύμα. Ίδρωσε. Το απευθυσμένο του, οπλισμένο σα μυδραλιοβόλο, ήταν έτοιμο να καταστρέψει μια για πάντα το λογοτεχνικό του πρεστίζ. Αναρωτήθηκε πώς θα το ’παιρνε το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. 
«…και είναι η ποίηση», τον ρώτησε γυρίζοντας ξαφνικά, «εσωτερικό ταξίδι ή όχι;»
Έσφιξε την κωλοτρυπίδα του κι αναρρόφησε την πορδή. Το στομάχι του γουργούρισε υπόκωφα –μια τιτάνια έκρηξη στο βυθό του ωκεανού.
«Οπωσδήποτε εσωτερικό», είπε δίχως να καταφέρει να κρύψει το χαμόγελό του. 
Και το πουλημένο παιχνίδι της ποίησης συνεχίστηκε.